Dün bir bugün iki..ama ben henüz ev olayını yaşayamadım.Daha kabul günlerindeyim.Çok sevdiğim iş arkadaşlarımla görüşüp onlar için ani benim için geç kalmış bir ayrılığı paylaşıyoruz.
Gerçekten de bir yerlerde birileri için önemli olduğunu ve senin yokluğunun onlarda derin üzüntü ve/veya eksiklik duygusu yarattığını bilmek çok güzel birşey. Demek ki küçükte olsa bir fark yaratabilmişim. Demekki karşılıklıymış sevgi...
Tek istediğim hiç kimsenin birbirine güvenmediği, küçük çıkarları için dostlarını harcadığı bu sözüm ona rekabet ortamında değerlerimi koruyabilmekti. Herşey güvenmeyle başlıyor, ben bu sevgili arkadaşlarıma koşulsuz güvendim ve gördüm ki tüm iş hayatının cilvelerine, yaşadıkları hayal kırıklıklarına rağmen onlar bu eli geri çevirmiyorlar. Dürüstlük biliyorum artık prim yapmıyor ama kendin olabilmek için dürüst olman gerekiyor. Onlar sayesinde anladımki dürüst olursan onlarda sana dürüst ve net olurlar...
Sadece bir fark yaratmaktı istediğim. Kim ne derse desin insanı sevmek ve ona güvenmek enayilik değil.
Yakında resimde ekleyeceğim bloguma ,merak etmeyin böyle özlü sözler şeklinde devam etmeyecek !
Birazcık daha süre tanıyın bana yeter , fazla değil bir bilemedin iki güncük ?