İLAHİ TEMBELLİK

Bir tembellik bir tembellik ... sonsuz bir deniz gibi sardı sarmaladı beni...

Bu benim tembellik dönemlerim pek meşhurdur. Etrafta yorulmadan koşturup dururken, hergün hiç durmadan ev işi, sokakta avare gezmeleri, pasta börek denemeleri, dostlarla dedikodu gibi soluklanmadan hareket halinde yaşarken birden bire durağan döneme giriveririm.

Girdimmi de dibine vururum. Mesela ?

* Yıl 1997 birden tembellik bölgesine giriverdim. O yaz her zamnaki gibi Ankara'da yalnızım, annemler yazlıkta bense sabah 9 akşam 6 çalışmaktayım. Tembelliğim başladığında evde ekmek, yoğurt, meyve ve sütüm vardı. Tabii peynirimde. Kısa sürede herşey tükendi.Bense iş dönşü bir türlü markete girip birşeyler alamadım. Her seferinde boş gözlerle marketin yanından süzülüp evime gittim. O hafta cuma günü eve girdiğimde mutfakta kuru küçük bir parça ekmek dışında birşey bulamadım. Bende onu kemirip yattım. Haftasonunu aç ve tv karşısında geçirdim. Pazar akşama doğru artık bayılmak üzereydim. Birşeyler almayı istiyordum markete inip ama bu defa beni durduran tembelliğim değil dermansızlığımdı...
Bu durumdan sevgili arkadaşımın benim tembellik sendromuna tutulmuş olduğumu anlamış olması kurtardı...
Onu kapımda ellerinde meyve torbası ile gördüğümde çoook sevinmiştim...

* Yıl 1998 o zaman kocamla tanışmış ama pek bir iletişime geçememiştik. Çok beğeniyordum onu, ama kimseye bakmayan cool bir havası vardı. Ne yapsamda bu adamı tavlasam diye düşünüp, kendimce adamı kafeslemeye çalışıyorum...
Neyse sadede geleyim ; sonunda sevgili arkadaşım dediki " kızım adamı arkadaşı ile yemeğe çağıralım" bayada iyi bir fikir gibi geldi bana. Hemen davet ettim bize o haftasonu akşam yemeğine...
Heyhat, o haftasonu ben tembellik sendomuna giriverdim! Dünya umrumda değil, tek istediğim ayaklarımı uzatıp yangelip yatmak. ama misafirlerim aç bir şekilde eve geldiler. Ben zaten davet etmekten dolayı pek bir pişman, mutfakta fare bile durmaz o denli boş ! hoşgeldiniz dedim. Zaman ilerledi herkez bana bakıyor " ee yemek nerde" der gibiler.
Arkadaşım sofrayı kuralım mı dedi.
Olur ama yiyecek yok dedim.
Şaşkın gözler üzerime çevrilmiş, ben gayet sakin, evde yiyecek hiçbirşey yok arkadaşlar dedim ve oturdum koltuğuma. Zaten bu durumda başka ne denebilir ki?
Sevgili eşim hemencik kalkıp ben gözleme yaparım dedi. ( pek güzel yemek yaptığı o zamanlar efsane şeklinde anlatılıyordu)
Nassıl gıcık oldum anlatamam. Ters bir bakış atıp, bulursan birşeyler yaparsın dedim. ( yiğitliği hiç elden bırakmam. Yapsaydım bende güzel yapardım yemeği mantığı ile hareket ettiğim için onun bu hareketini bana karşı yapılmış bir tavır gibi gördüm )

Bizimkinin şaşkın şaşkın mutfağa gitmesiyle dönmesi bir oldu. Gerçekten birşey yok dedi.
Bende muzaffer bir eda, ben söylemiştim dedim. ( O anda yine herkez bana garip garip bakmıştı !? )

Kocacım koşa koşa markete gidip birşeyler aldı ve mutfakta bir çırpıda patatesli gözleme yaptı bize. ( yediğim en kötü gözlemeydi, kendisine de yerken söylemiştim o nedenle yazmamda bir sakınca yok)
Bu arada arkadaşım beni uzun uzun paylamaya çalıştı ama tembellik öyle sinmişki üzerime başka birşeyi üzerime alacak yer kalmamış !

* Bu yemek olayından sonra adamı tavlamaktan vazgeçmedim tabii. Kendimi affettirmek için hemde arkadaşımın vıdı vıdısından kurtulmak için tekrar davet ettim yemeğe.
Safım benim yine aç geldi, aç döndü...
Arkadaşım ise; artık pes sana, ne diyeyim ki dedi sadece...

Amaa ilahi tembelliğim işime yaradı bu defa. Yemediği yemekler mutfakta harikalar yaratan, bu zor beğenen adamı bana bağlamıştı !
yaa gerçektende erkeğin kalbine giden yol midesinden geçiyor.

* Gelelim günümüze.. Derin sabahçı okula gidiyor, ben evdeyim. Aşkım sabaha kaadar çalışmış yeni yatmış. Derin'i okula bırakıp eve döndüm. Biraz kestirdim sonra kalkıp etrafı topladım, tv izledim, acıktım ama yinede yerimden kalkmadım..taaki aşkım kalkıp öğlen sonu beni aç bir şekilde koltukta bulana kadar. Ama adam artık beni keşfetti. Kalkmasam açmı kalacaksın ? diye sordu, evet yanıtını alıp bana güzel bir kahvaltı hazırladı. Bende mırıl mırıl keyifle onları yedim..

İşte böyle, bu sıralarda aynen şu bir iki örnekle anlatmış olduğum günlerimdeyim.
Ama dibine vurabildim mi? hayır !
neden ?
çünkü Derin faktörü çok zorlu !

Derin'e rağmen olabildiğince tembelleşip, mırıl mırıl koltuğumda aşkımın beni şımartmasının tadını çıkardım.

Şimdi bu dönemin acı meyvesi biriken işlerle uğraşıyorum...

Hepinize arada sırada da olsa mutlaka tembellik yapmanızı öneririm.

Sevgiyle kalın..