HAYATA ÖVGÜ...

Çocukken ölüm oyundur. Çizgi filmlerdeki gibi betona çakıldıktan sonra toparlanıp kalkmanız beklenir o yaşlarda.

Gençken ölüm hayal gibidir. Düşünürsünüz, hatta depresyonların doruğundayken ölüme yakında hissedebilirsiniz kendinizi ama gerçekte ölüm size çook uzaktır. O sadece bir düşüncedir.


Otuzlu yaşlardan sonra artık doğum kadar gerçektir ölüm. Çevrenizde daha sık karılaştığınız bir olgudur. Sizi şaşkına çevirir, hayatı sorgulatır, binerce düşünce ve kedere salar... ama yinede bir düş gibidir.

İleriki yaşlarda nedir bilemiyorum ama ,ancak tahminimi söyleyebilirim ; bence ileriki yaşlarda unutmak istediğiniz bir gerçektir. Hiçkimse ölmek istemez. Hayat herşeye rağmen çok güzeldir.


Eskiler tek tük genç ölümlerinden bahsederler. Köyde bilmem kimin kızı, bilmem kimin oğlu ölmüştü...bunlar ya kaza eseri ölmüştür, ya ince hastalıktan ...

Oysa çağımızda ölümün adı artık KANSER .


Sinsice vücudumuzda bilmediğimiz biryerde hücrelerimiz bozulmaya başlıyor. Ve ne yazık ki çok az şanslı insan bunu ilk evrelerde farkedebiliyor.


Neden kanser oluyoruz ? DNA mız mı suçlusu ? yoksa kötü beslenme mi? yoksa stres mi?
Yoksa gülmeyi unuttukta ondan mı? çok mu ciddiye alıyoruz hayatı, kendimizi, insanları ?
Kanserin nedenini kimse bilmiyor. Ama tüm hastalıklar gibi onunda ilacı umutta ve sevgide.

Bu tek gözü kör kedi gibi yitirdiklerimize değil kazanabileceklerimize odaklanmalıyız.
Hiçbirşeyi ve hiçkimseyi unutmak zorunda değiliz, hiçbirşeye takılıp kalmak zorunda da değiliz, hiçbirşeyi bırakmak, kabulenmek, boşvermek zorunda değiliz. Sadece hayatın getirdiklerini saygıyla karşılamak zorundayız, sadece mücadeleye devam etmek zorundayız.

Düşünce dost elini tutmaya, kafamız karanlıklara dalıp umudumuz azaldığında güzel günler var diyen o sese ihtiyacımız var. Sevgiye dostlarım sevgiye ve umuda ihtiyacımız var.

Hepinize sağlıklı günler diliyorum