İş yeri tacizi, yıldırma ve yıpratma politikası, ülkemizde çoğu zaman hem biz çalışanlar hem de işverenler tarafından doğal kabul edilebiliyor. Hatta insan bazen yaşadığının ne olduğunu adlandırmakta bile zorluk çekiyor. Siz üzerinizde sistemli bir yıldırma ve sindirme politikası uygulandığını anladığınızda zaten yıpranmaya da başlamış oluyorsunuz.
Aslına bakılırsa bunun mantığını anlıyor olsam da, hem iş etiği hemde insani değerler açısından baktığımda anlamıyorum ? insanın değerlerini deforme edip, hırsı ve -sözüm ona- kariyeri için şekilden şekile sokmasını anlamıyorum. Açıkçası anlamakta istemiyorum.
Neler oluyor o zaman bu insanlarada karşısındaki insanı bu şekilde rencide edebiliyor fütursuzca? Güçü hissediyor kendisini ve afyon gibi vücudunu sarıyor bu his, ezdikçe güçleniyor, zayıflıkları ve başarısızlıkları her ezdiği çalışanında azalıyor.
Ama bu sanal bir güçlülük, sadece şişkin bir ego, ne yazıkki buna rağmen bu hayli şişkin egolar yıllarca ve yıllarca sizi ve diğerlerini yönetirler.
İşyerinde nasıl uygulanır mobbing?
Bunca zamandır yaptığınız işlerde kusur aranır, kusur yoksa bile yeterli bulunmaz, sizi yatayınızdaki arkadaşlarınıza kötüler, çekiştirir, onların gözünde küçülmeniz için ve size olan saygının azalması için bu sözlü tacizleri kişiselleştirir.
Başarısız ve yetersiz olduğunuz size sürekli hatırlatılır, gruptan uzaklaştırılır, dışlanır, elinizdeki tüm önemli işler alınır ve angarya işler verilir. Mutsuz, şaşkın, yorgun kalana kadar adım adım sistematik bir şekilde üzerinize gidilir.
Artık tükenmişsinizdir. Yel değirmenine karşı savaşmış ama bir türlü kendinizi ifade edememiş, dinletememişsinizdir. Yorgun ve pes etmeye yakınsınız...Ama durun, istifa edip gidebilirsiniz ama bu kırılan ve incinen onurunuzu kurtarmaz. Kalmalı ve savaşmalısınız. Gidecek bile olsanız başınız dik , bu saygıdan yoksun insanlara yaptıkları hakareti tokat gibi yüzlerine çarpıp kapıdan öyle çıkmalısınız...
Bilmem bu yazıyı kaç kişi okur? bilmem içinizden kaç kişi bu saygısızlıkla karşılaşmıştır?
Herşey paylaşmakla başlıyor, başlayanlar içinde en önemlisi ise bilinçlenmek ve dayanışma !!!
sevgiyle mobbingsiz çalışma günleri diliyorum hepinize...
EVDEKİ KARMAŞA...
2 hafta önce


4 yorum:
adını koymakla başlar herşey... işyerindeki mücadeleyi kolaylaştırır mı bilmem ama en azından özgüveninin korunmasını sağlar... Mücadeleyi kaybetmek olasıdır, çünkü adil değil mücadele... Karşı taraf için her şey mübah, ahlak vs. önemsiz ayrıntılar, yeter ki kuyruğunu kıstırıp gittiğini görsün... Bir türünü yaşamıştım ve adını koymuş olduğum için, özgüvenim zedelenmemiş ve başım dik kalmıştı. Direncimi korumuştum ve dişimi sıkmıştım. Bir an elime geçtiğinde kozlar, patlatmıştım tokadı kendimce... Gittim elbet sonuçta, napacaktım orada ama içim ferahtı...
29 Haziran 2008 22:49evet haklısın, adını koyana kdar sendeliyor, şaşkın şaşkın dolanıyorsun, ama adını koyunca başlıyor mücadele.benim mücadelemin sonunda da zafer yok biliyorum.Ama attığım taş bir kurbağayı bile ürkütse yeter !!
30 Haziran 2008 10:41Maalesef mobbing artık o kadar yaygın ki...
10 Mart 2009 17:51Değerlerini yitirip çürüyen bir toplum olmaya başladığımızın da göstergesi bana göre. Mobbing yapan kendi kendine nasıl meşru kılabiliyor aksiyonunu, nasıl parlatılmış bir ego ürünüdür mobbing ve nasıl zehirler ortamı hala kavrayamam ama sizin gibi keskin zekaya sahip(yazılarınızdan son derece anlaşılır) insanlar her zaman korkutur düzenin askerlerini. Geç bir yorum benimki belki (ama) kendinizi bırakmayın.
Keşke isminizi bıraksaydınız, size isminizle hitap edebilirdim.
10 Mart 2009 18:43Mobbing var çünkü çalışanlar haklarını bilmiyorlar,bilmedikleri gibi birbirlerinide kollamıyorlar. Övgü dolu sözleriniz için çok teşekkür ederim.Bırakmadım kendimi, bir yol arıyorum sadece :)
Yorum Gönder